เพราะเป็นมนุษย์เลยมีความเห็นแก่ตัว เพราะเป็นมนุษย์เลยมีความรู้สึก และเพราะเป็นมนุษย์จึงมีตัวคน คิดเป็น รู้สึกเป็น ไม่ได้คาดหวังว่าจะมีคนมาอยู่เคียงข้าง ไม่ได้คาดหวังว่าจะมีคนมาเข้าใจ แค่เกิดมามีตัวตนอยู่ได้ทุกวันนี้ก็เป็นบุญคุณมากเกินพอแล้ว ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ก็คิดอยู่แล้วว่ามันคงไม่หมือนที่บ้านเกิด ที่เมืองชนบทเล็กๆที่โตมา แต่ก็หวังอยู่ลึกๆในใจว่าจะได้การต้อนรับที่ดี เหมือนเมื่อก่อน ตอนที่ยังเป็นเด็ก ที่โรงเรียนที่อยู่ตอนประถม มีเด็กนักเรียนใหม่เข้ามา พวกครูพวกนักเรียนก็ต้อนรับกันอย่างดี ทำผิดก็ให้อภัยแถมยังปกป้อง แต่กับเรามันไม่ใช่ ตอนแรกที่ย้ายเข้าเรียนที่นี่ ยังไม่ทันครบ 1 อาทิตย์ก็ถูกประจานหน้าห้อง ตอนนั้นคิดว่าเรามันเลวขนาดนั้นเลยเหรอ ความรู้สึกในตอนนั้นคิดว่ายากร้องไห้ แต่ถ้าร้องออกไปก็จะถูกหาว่าเป็นคนอ่อนแอ ถูกไอ้ครูสวะคนนั้นดูถูก